Title : Seven Days Home Alone
Author : BeeJang
*****************************
บทนำ
อากาศยามเช้าช่างสดใสจริง ๆ
เซฟิรอธตื่นนอนเช้าเป็นพิเศษ แม้แต่เขาเองยังแปลกใจ มันเหมือนกับมีอะไรมาดลใจให้เขาตื่นมารับอากาศบริสุทธิ์ ร่างอุ่นที่เคียงกายหายไปแล้ว คงรีบตื่นไปทำอาหารเช้าแน่ ๆ
เซฟิรอธยิ้มอย่างสุขใจ เดินไปล้างหน้าล้างตา กลับมาแต่งตัวในห้อง เสื้อผ้าตัวโปรด วินเซนต์ที่รักจัดวางไว้ให้เป็นระเบียบไว้แล้ว ช่างรู้ใจเขาเหลือเกิน แบบนี้จะไม่ให้รักให้หลงได้เช่นไร
เขาฮัมเพลง อารมณ์ดี แล้วเดินลงมาข้างล่าง
กลิ่นหอมของซุปและขนมปังอบช่างทำให้กระเพาะปั่นป่วนดีแท้ เซฟิรอธเดินยิ้ม ไปกอดวินเซนต์ทางด้านหลังโดยไม่เกรงใจสายตาของเรโนและยาซู พลางซุกไซ้ริมฝีปากที่ข้างแก้มนวลอย่างรักใคร่
“จะบ้าเหรอไง ไม่อายลูก ๆ บ้างเหรอ” วินเซนต์ดิ้นรน พลางกระซิบขู่
“แหม ก็คนมันรักนี่นา” เซฟิรอธหัวเราะคิกคัก ขโมยหอมแก้มวินเซนต์อีกครั้ง ก่อนจะผละมานั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ ที่ประจำของตนเอง “ลูก ๆ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว จริงไหม” เขาหันไปขอความเห็นจากยาซู ลูกชายคนสวยที่หัวเราะต่อกระซิกกับเรโน คนรัก
“แหม จะว่าอะไรได้ล่ะครับ เห็นป๊ะป๋ากับหม่ามี้รักกันแบบนี้ พวกเราต้องเอาเยี่ยงอย่าง จริงไหม เรโน?”
“ครับผม” เรโนตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง
แต่วินเซนต์เหมือนจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ระหว่างที่เขายกอาหารเช้ามาวางที่โต๊ะ เขาตีหน้าบึ้งใส่เรโน ส่งสายตาดุ ๆ ปรามยาซู และแยกเขี้ยวคำรามใส่เซฟิรอธ
“เออ คาดาจกับลอซล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ?” เซฟิรอธถามเมื่อไม่เห็นลูกชายอีกสองคน น่าแปลกมาก เพราะสองคนนี้ไม่เคยพลาดอาหารเช้าแสนอร่อยเลย
“ตื่นแล้ว ไปแล้วด้วย” วินเซนต์ตอบ
“ไปไหน?”
“อะไรกัน นายจำไม่ได้เหรอ?” วินเซนต์หันส้อมที่จิ้มผักสลัดขึ้นมาชี้หน้าเซฟิรอธ สีหน้าตำหนิติเตียนอย่างรุนแรงว่าอีกฝ่ายเป็นบิดาที่ใช้ไม่ได้เลย “เมื่อคืนลูกบอกว่าจะไปทัศนศึกษา เครื่องบินออกแต่เช้าตรู่วันนี้”
“อ้อ ใช่ ที่บอกว่าไปอาทิตย์นึงใช่ไหม ลืมไปเลยว่าไปวันนี้” เซฟิรอธอุทาน เขาลืมไปจริง ๆ
คาดาจกับลอซขออนุญาตไปเข้าร่วมทัศนศึกษาที่ทางชินระจัดขึ้น พาเด็ก ๆ และผู้สนใจไปเยี่ยมชมโบราณสถานของชาวเซตร้า ศึกษาประวัติศาสตร์และนิเวศวิทยาแถว ๆ มีเดลที่มีกระแสธารไลฟสตรีมบริสุทธิ์หนาแน่นมากแห่งหนึ่งของดวงดาว ทัศนศึกษาหนึ่งอาทิตย์ ชินระเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด
หนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่คาดาจและลอซไม่อยู่บ้าน แค่คิด วินเซนต์ก็เริ่มคิดถึงลูกเสียแล้ว
ผิดกับเซฟิรอธที่สีหน้าและแววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที เขาเหลือบมองยาซู บ่งบอกทางสายตาเป็นนัย ๆ ที่เข้าใจกันแค่พ่อลูกเท่านั้น
****************************
“อะไรนะ ไปไหนนะ!” วินเซนต์กรอกเสียงไปยังโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เซฟิรอธที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ไกลเลิกคิ้ว พลางหันมามองวินเซนต์ด้วยสายตาเป็นเชิงคำถาม “อาทิตย์นึงเลยเหรอ ... อะไรนะ จะไปเลยเหรอ แล้วไม่กลับมาเอาเสื้อผ้าก่อนเหรอ … โอเค โอเคครับ เที่ยวให้สนุกนะครับ ... ”
พอวินเซนต์เก็บมือถือของตัวเองแล้ว เซฟิรอธก็เดินมาหา “มีอะไรเหรอ?”
“ยาซูน่ะสิ” วินเซนต์พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “อ้อนเรโน บอกว่าอยากไปเที่ยวภูเขาดาเชา ให้เขายืมเฮลิคอปเตอร์บริษัทไป เจ้าเส็งก็บ้าจี้ เกิดนึกอยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ก็เลยอนุญาตให้เรโนลาพักร้อนได้หนึ่งอาทิตย์ ยกโขยงกันไปวูไทหมดเลย”
“โอ้ จริงเหรอ ไม่เลวนะเนี่ย ลูกชายฉัน”
“อะไรนะ”
“เปล่า ๆ ฉันบอกว่าใช้ไม่ได้เลย ยาซูเนี่ย นิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้แบบนี้ ติดมาจากใครนะ” เซฟิรอธพึมพำ
“จะใครซะอีกล่ะ” วินเซนต์บ่นอุบอิบ “บ้านนี้คงเหงาน่าดู ลูก ๆ ไม่อยู่กันตั้งหนึ่งอาทิตย์แน่ะ” เขายักไหล่ ก่อนจะหันไปทำงานบ้านต่อ
เซฟิรอธจ้องวินเซนต์ที่หันหลังให้พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ เจ็ดวันหรรษา อยู่กันแค่สองต่อสอง แค่คิด หัวใจของเขาก็ลิงโลดแล้ว เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟา พลางคิดวางแผนว่าจะใช้เวลาเจ็ดวันตามลำพังกับวินเซนต์อย่างไรดี
*************************
TBC
FanFiction : Final Fantasy VII, Final Fantasy 7, FFVII, FF7, Final Fantasy VII Advent Children, FFVIIAC, FF7AC
Pairing : Sephiroth/Vincent
Author : BeeJang
*****************************
บทนำ
อากาศยามเช้าช่างสดใสจริง ๆ
เซฟิรอธตื่นนอนเช้าเป็นพิเศษ แม้แต่เขาเองยังแปลกใจ มันเหมือนกับมีอะไรมาดลใจให้เขาตื่นมารับอากาศบริสุทธิ์ ร่างอุ่นที่เคียงกายหายไปแล้ว คงรีบตื่นไปทำอาหารเช้าแน่ ๆ
เซฟิรอธยิ้มอย่างสุขใจ เดินไปล้างหน้าล้างตา กลับมาแต่งตัวในห้อง เสื้อผ้าตัวโปรด วินเซนต์ที่รักจัดวางไว้ให้เป็นระเบียบไว้แล้ว ช่างรู้ใจเขาเหลือเกิน แบบนี้จะไม่ให้รักให้หลงได้เช่นไร
เขาฮัมเพลง อารมณ์ดี แล้วเดินลงมาข้างล่าง
กลิ่นหอมของซุปและขนมปังอบช่างทำให้กระเพาะปั่นป่วนดีแท้ เซฟิรอธเดินยิ้ม ไปกอดวินเซนต์ทางด้านหลังโดยไม่เกรงใจสายตาของเรโนและยาซู พลางซุกไซ้ริมฝีปากที่ข้างแก้มนวลอย่างรักใคร่
“จะบ้าเหรอไง ไม่อายลูก ๆ บ้างเหรอ” วินเซนต์ดิ้นรน พลางกระซิบขู่
“แหม ก็คนมันรักนี่นา” เซฟิรอธหัวเราะคิกคัก ขโมยหอมแก้มวินเซนต์อีกครั้ง ก่อนจะผละมานั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ ที่ประจำของตนเอง “ลูก ๆ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว จริงไหม” เขาหันไปขอความเห็นจากยาซู ลูกชายคนสวยที่หัวเราะต่อกระซิกกับเรโน คนรัก
“แหม จะว่าอะไรได้ล่ะครับ เห็นป๊ะป๋ากับหม่ามี้รักกันแบบนี้ พวกเราต้องเอาเยี่ยงอย่าง จริงไหม เรโน?”
“ครับผม” เรโนตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง
แต่วินเซนต์เหมือนจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ระหว่างที่เขายกอาหารเช้ามาวางที่โต๊ะ เขาตีหน้าบึ้งใส่เรโน ส่งสายตาดุ ๆ ปรามยาซู และแยกเขี้ยวคำรามใส่เซฟิรอธ
“เออ คาดาจกับลอซล่ะ ยังไม่ตื่นเหรอ?” เซฟิรอธถามเมื่อไม่เห็นลูกชายอีกสองคน น่าแปลกมาก เพราะสองคนนี้ไม่เคยพลาดอาหารเช้าแสนอร่อยเลย
“ตื่นแล้ว ไปแล้วด้วย” วินเซนต์ตอบ
“ไปไหน?”
“อะไรกัน นายจำไม่ได้เหรอ?” วินเซนต์หันส้อมที่จิ้มผักสลัดขึ้นมาชี้หน้าเซฟิรอธ สีหน้าตำหนิติเตียนอย่างรุนแรงว่าอีกฝ่ายเป็นบิดาที่ใช้ไม่ได้เลย “เมื่อคืนลูกบอกว่าจะไปทัศนศึกษา เครื่องบินออกแต่เช้าตรู่วันนี้”
“อ้อ ใช่ ที่บอกว่าไปอาทิตย์นึงใช่ไหม ลืมไปเลยว่าไปวันนี้” เซฟิรอธอุทาน เขาลืมไปจริง ๆ
คาดาจกับลอซขออนุญาตไปเข้าร่วมทัศนศึกษาที่ทางชินระจัดขึ้น พาเด็ก ๆ และผู้สนใจไปเยี่ยมชมโบราณสถานของชาวเซตร้า ศึกษาประวัติศาสตร์และนิเวศวิทยาแถว ๆ มีเดลที่มีกระแสธารไลฟสตรีมบริสุทธิ์หนาแน่นมากแห่งหนึ่งของดวงดาว ทัศนศึกษาหนึ่งอาทิตย์ ชินระเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด
หนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่คาดาจและลอซไม่อยู่บ้าน แค่คิด วินเซนต์ก็เริ่มคิดถึงลูกเสียแล้ว
ผิดกับเซฟิรอธที่สีหน้าและแววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที เขาเหลือบมองยาซู บ่งบอกทางสายตาเป็นนัย ๆ ที่เข้าใจกันแค่พ่อลูกเท่านั้น
****************************
“อะไรนะ ไปไหนนะ!” วินเซนต์กรอกเสียงไปยังโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เซฟิรอธที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ไกลเลิกคิ้ว พลางหันมามองวินเซนต์ด้วยสายตาเป็นเชิงคำถาม “อาทิตย์นึงเลยเหรอ ... อะไรนะ จะไปเลยเหรอ แล้วไม่กลับมาเอาเสื้อผ้าก่อนเหรอ … โอเค โอเคครับ เที่ยวให้สนุกนะครับ ... ”
พอวินเซนต์เก็บมือถือของตัวเองแล้ว เซฟิรอธก็เดินมาหา “มีอะไรเหรอ?”
“ยาซูน่ะสิ” วินเซนต์พ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “อ้อนเรโน บอกว่าอยากไปเที่ยวภูเขาดาเชา ให้เขายืมเฮลิคอปเตอร์บริษัทไป เจ้าเส็งก็บ้าจี้ เกิดนึกอยากกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ก็เลยอนุญาตให้เรโนลาพักร้อนได้หนึ่งอาทิตย์ ยกโขยงกันไปวูไทหมดเลย”
“โอ้ จริงเหรอ ไม่เลวนะเนี่ย ลูกชายฉัน”
“อะไรนะ”
“เปล่า ๆ ฉันบอกว่าใช้ไม่ได้เลย ยาซูเนี่ย นิสัยอยากได้อะไรก็ต้องได้แบบนี้ ติดมาจากใครนะ” เซฟิรอธพึมพำ
“จะใครซะอีกล่ะ” วินเซนต์บ่นอุบอิบ “บ้านนี้คงเหงาน่าดู ลูก ๆ ไม่อยู่กันตั้งหนึ่งอาทิตย์แน่ะ” เขายักไหล่ ก่อนจะหันไปทำงานบ้านต่อ
เซฟิรอธจ้องวินเซนต์ที่หันหลังให้พร้อมกับยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ เจ็ดวันหรรษา อยู่กันแค่สองต่อสอง แค่คิด หัวใจของเขาก็ลิงโลดแล้ว เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟา พลางคิดวางแผนว่าจะใช้เวลาเจ็ดวันตามลำพังกับวินเซนต์อย่างไรดี
*************************
TBC
FanFiction : Final Fantasy VII, Final Fantasy 7, FFVII, FF7, Final Fantasy VII Advent Children, FFVIIAC, FF7AC
Pairing : Sephiroth/Vincent
Comments
Post a Comment