Title : A Light in the Dark
Author : BeeJang
Chapter 1 : The Unexpected Meeting #1
...................................................
แสงสว่างวาบเจิดจ้าไปทั่วฟ้าทำให้ราตรีมืดมิดแทบจะกลายเป็นกลางวัน เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วไกอาจากการปะทะระหว่างเขา เคออส กับปราการสุดท้ายแห่งมนุษยชาติ โอเมก้าเวฟ่อน เขาไม่อาจทิ้งให้ดวงดาวนี้แหลกสลายไป ที่นี่ยังมีชีวิต ความหวังยังมี
วินเซนต์ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจากการปะทะหรือการใช้พลังเกินขีดจำกัดของตนเอง ที่จริง เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย ใจและกายของเขาคงด้านชาไปแล้ว ตอนนี้เขาเห็นเพียงแสงสว่างจ้าจากการระเบิด เจิดจรัสพร่าสายตาจนเขาคิดว่าเขามองไม่เห็นอะไรเลย เมื่อไม่เห็นและไม่รู้สึก หรือเขาอาจจะตายแล้วก็ได้ นี่อาจเป็นโลกแห่งความตาย
วินเซนต์หลับตา ปล่อยให้ร่างกายลอยไป เขารู้สึกว่าร่างกายดิ่งลงสู่พื้น มันก็คงเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เขาอยู่สูงมากตอนปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน และตอนนี้ เขาก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะบิน แค่ขยับตัวยังไม่ไหวเลย
ครู่ใหญ่ ๆ เขาก็เริ่มได้ยินเสียงหวีดหวิว และรู้สึกถึงลมที่ปะทะใบหน้าและร่างกาย เขาไม่แน่ใจว่าลอยอยู่นานแค่ไหน แต่สัมผัสทั้งห้าเริ่มกลับมาเป็นการบ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ปีศาจในร่างของเขากำลังเตือนให้เขาตื่นและทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นเขาอาจจะโหม่งกระแทกพื้นจนเจ็บหนักหรือไม่ก็ได้ตายจริง ๆ
พอวินเซนต์ลืมตา เขาก็พบว่ารอบด้านมืดมิด มันมืดมากจนราวกับไม่เคยมีกลางวันมาก่อน ดวงตาอสูรของเขาแทบจะมองอะไรไม่เห็น แต่สักพัก พอดวงตาชินกับความมืด เขาก็มองเห็น และด้วยดวงตาอสูรที่มองเห็นได้ดีแม้ในความมืด เขาก็สังเกตเห็นภูมิประเทศรอบด้านที่ดูแปลกตา ทั้งภูเขา แม่น้ำ ป่าหรือถนน เขาจำสถานที่ไม่ได้ เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน บรรยากาศมันแปลกไป แปลกมาก เขาไม่รู้สึกถึงร่องรอยของโอเมก้าเวฟ่อน หรือแม้แต่กระแสไลฟสตรีม เขาสัมผัสได้เพียงพลังกดดันบางอย่างที่แรงกล้า มันเป็นพลังด้านมืดของปีศาจ
หลังจากการปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน วินเซนต์คิดว่าเคออสจะหายไปเช่นเดียวกับโอเมก้า แต่เขายังสัมผัสถึงพลังของเคออสอยู่ในร่าง แม้ไม่แน่ใจว่าเคออสจะยังไหวไหม แต่เขาก็เรียกเคออสออกมา กลายร่างเป็นปีศาจสีแดงดำ สะบัดปีกต้านลมแล้วก็บินร่อนต่ำ ๆ มองสำรวจไปทั่วบริเวณ
“ที่นี่มันที่ไหนกัน?” เขารำพันอย่างฉงนใจ เขาไม่คุ้นกับสถานที่เลยจริง ๆ สายตาอสูรมองเห็นได้ดียิ่งกว่าในความมืด และเขาก็เห็นแสงสลัวอยู่ลิบ ๆ อาจจะเป็นเมือง
โดยไม่รอช้า เขาบินตรงไปยังแสงนั้น
..............................................
มันเป็นเมืองที่ประหลาดมาก ตึกทั้งหลายสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ดูล้ำสมัยกว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน แต่กลับเงียบสงัดและไร้ผู้คนราวกับเมืองเอจขณะที่โดนดีฟกราวด์กวาดต้อนผู้คนไปสังหารหมู่ สิ่งที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคือที่นี่มีกลิ่นไอของปีศาจเต็มไปหมด อาจจะมีปีศาจบุกเข้ามา ผู้คนเลยอพยพออกไปแล้ว วินเซนต์เห็นเศษซากการต่อสู้ รถยนต์ที่พัง แม้แต่รถถังหุ้มเกราะ ที่นี่คงเกิดการต่อสู้จริง ๆ
และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด ร่างดำมืดปรากฏขึ้นที่ถนนเบื้องหน้าตรงจุดที่แสงไฟสลัวจากเสาไฟสว่างไปไม่ถึง เขาหยิบเซอร์เบอรัสออกมาจากซองข้างต้นขาขวา แล้วก็ยกเล็งไปยังร่างดำมืดที่ผุดขึ้นมา เขารอสักพักจนแน่ใจว่าร่างดำมืดนั้นคือปีศาจจริง เขาจึงเปิดฉากโจมตีโดยไม่รอให้ถูกโจมตีก่อน
มันเป็นปีศาจระดับต่ำ แค่ถูกยิงทีเดียวก็สลายไปแล้ว แต่วินเซนต์ไม่อยากประมาท เขายังไม่ฟื้นตัวเต็มร้อยจากการปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน คงต้องหาที่พักปลอดภัยก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ระหว่างที่วินเซนต์กำลังสำรวจรอบเมืองและหาที่พัก เขาก็สัมผัสถึงอันตรายรุนแรง แล้วไอรอนไจแอนท์ก็ปรากฏขึ้นมาจากถนนเบื้องหน้า
“ในเมืองเนี่ยนะ?” วินเซนต์เลิกคิ้วสูง มอนสเตอร์ร้ายกาจขนาดนี้ปรากฏตัวในเมืองได้ยังไง เขาเคยปะทะกับยักษ์เหล็กตัวนี้ที่หลุมทางเหนือก่อนการต่อสู้กับเศษซากของเซฟิรอธ และหากมันปรากฏตัวในเมืองแบบนี้ ที่นี่ต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นแน่ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้คนหายกันไปหมด
มันเห็นเขาแล้ว
ไอรอนไจแอนท์ไม่ใช่ปีศาจที่คน ๆ เดียวจะล้มมันได้อย่างง่าย ๆ แต่ก็นั่นล่ะ วินเซนต์ไม่ใช่คน อย่างน้อยก็ครึ่งนึง เขาอยากจะจบการต่อสู้โดยเร็วเพื่อความปลอดภัยของตนเอง และเขาก็ไม่ได้มีพลังเหลืออยู่มากมายนัก ร่างมนุษย์ไม่น่าจะไหว เขาจึงเรียกเคออสออกมาพร้อมกับเดธเพนัลตี้อยู่ในมือ พุ่งเข้าโจมตีศัตรูเบื้องหน้าทันที
วินเซนต์ไม่แน่ใจว่าเขาอ่อนแรงจากการต่อสู้กับโอเมก้าเวฟ่อน หรือมันแข็งแกร่งกว่าไอรอนไจแอนท์ที่เขาเคยปะทะ แต่มันตึงมือเขามาก การกระหน่ำยิงปืนและพลังเวทย์พร้อมกับบินหลบดาบยักษ์และหมัดเหล็กที่จะบดขยี้ร่างของเขาในเวลาเดียวกัน มันกินพลังงานมากเหลือเกิน
แต่วินเซนต์ก็เอาชนะมันได้ ไอรอนไจแอนท์สลายไปเป็นไอดำ เขาคืนร่างมนุษย์ ทรุดคุกเข่าหอบหายใจ เขาหมดแรงแล้วจริง ๆ ต้องรีบหาที่ปลอดภัยและพักเพื่อฟื้นหลัง
วินเซนต์หยัดตัวขึ้น ก้าวไปได้สองสามก้าว รอบด้านก็มีไอดำจากปีศาจผุดขึ้นมาอีก ไอรอนไจแอนท์สองตัวปรากฏขึ้นจากสองฝั่งของถนน
“ให้ตาย” วินเซนต์สบถ ทางเลือกตอนนี้คือหนี เขาหมดแรงที่จะสู้แล้ว แถมขาทั้งสองยังแทบไม่เหลือแรงจะวิ่งอีกด้วยซ้ำ
วินเซนต์กลิ้งหลบดาบยักษ์ พยายามมองหาช่องทางหนี แต่เหมือนไอรอนไจแอนท์ทั้งสองตัวจะดักทางและต้อนเขาเข้ามุมอับเสียแล้ว เขาคิดจะเรียกเคออสหรือกาเลี่ยนบีทออกมาอีก แต่ก็รู้ดีว่าเขาและอสูรในร่างไม่ไหวแล้ว เขาทรุดคุกเข่าไปกองกับพื้น
ทันใดนั้น ร่างสูงในโค้ทสีดำก็พุ่งเข้ามาเบื้องหน้า ด้านหลังของเขามีปีกสีดำ แวบแรก วินเซนต์คิดว่าเป็นเซฟิรอธ แต่เมื่อร่างสูงสะบัดมือ เงาสีแดงของอาวุธหลากหลายชนิดก็วนรอบร่างของเขา แสงสีแดงนั้นกระทบใบหน้าด้านข้างของร่างนั้นและเห็นไปถึงเส้นผมสีแดงอมม่วงใต้หมวกขอบโค้ง ทำให้วินเซนต์ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เซฟิรอธ แต่เป็นชายที่เขาไม่รู้จัก และเมื่อชายปริศนาผายมือออก อาวุธพวกนั้นก็พุ่งเข้าใส่ไอรอนไจแอนท์ทั้งสองตัวจนสลายไป
แล้วชายคนนั้นก็หันมา รอยยิ้มบนริมฝีปากนั้นมันทำให้วินเซนต์ไม่แน่ใจว่าชายผู้นี้ประสงค์ดีหรือร้าย
“นายเป็นตัวอะไรกันแน่ มนุษย์หรือปีศาจเนี่ย?” ชายร่างสูงกล่าว
วินเซนต์กะพริบตา ก่อนจะหรี่ตาด้วยความระแวง “นายเห็นมาตลอดหรือ?”
“ทำนองนั้น นายน่าสนใจดี” ร่างสูงโน้มมาใกล้ และยื่นมือให้ “ลุกไหวไหม?”
“นายเป็นใคร?” วินเซนต์จ้องมือที่ยื่นมาให้ แล้วก็ตวัดสายตามองไปยังใบหน้าชายผู้นั้น ชายหนุ่มวัยกลางคนมีผมสีแดงอมม่วง ดวงตาสีอำพันเปล่งประกายประหลาด ท่าทีสบาย ๆ ดูเป็นมิตร แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ และที่แน่ ๆ ชายคนนี้ไม่ธรรมดา เขามีพลังบางอย่างที่วินเซนต์สัมผัสได้ และมันไม่ใช่พลังของมนุษย์
เมื่อเห็นวินเซนต์นิ่งไป ชายร่างสูงก็เกาหัวเขิน ๆ “อา ฉันคงเสียมารยาทมากเลยสินะที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อน ปกติฉันไม่ชอบมากพิธีหรอก แต่สำหรับคนสวยแบบนาย ...” เขาถอดหมวก พร้อมกับโค้งคำนับให้วินเซนต์ “อาร์ดีน อิซูเนีย ยินดีรับใช้อย่างเต็มใจยิ่ง ...”
......................................
TBC
Fanfiction
Fandom : Final Fantasy XV, Final Fantasy VII, Crossover, Yaoi, M/M
Pairing : Ardyn Izunia / Vincent Valentine
Author : BeeJang
Chapter 1 : The Unexpected Meeting #1
...................................................
แสงสว่างวาบเจิดจ้าไปทั่วฟ้าทำให้ราตรีมืดมิดแทบจะกลายเป็นกลางวัน เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วไกอาจากการปะทะระหว่างเขา เคออส กับปราการสุดท้ายแห่งมนุษยชาติ โอเมก้าเวฟ่อน เขาไม่อาจทิ้งให้ดวงดาวนี้แหลกสลายไป ที่นี่ยังมีชีวิต ความหวังยังมี
วินเซนต์ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดจากการปะทะหรือการใช้พลังเกินขีดจำกัดของตนเอง ที่จริง เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลย ใจและกายของเขาคงด้านชาไปแล้ว ตอนนี้เขาเห็นเพียงแสงสว่างจ้าจากการระเบิด เจิดจรัสพร่าสายตาจนเขาคิดว่าเขามองไม่เห็นอะไรเลย เมื่อไม่เห็นและไม่รู้สึก หรือเขาอาจจะตายแล้วก็ได้ นี่อาจเป็นโลกแห่งความตาย
วินเซนต์หลับตา ปล่อยให้ร่างกายลอยไป เขารู้สึกว่าร่างกายดิ่งลงสู่พื้น มันก็คงเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เขาอยู่สูงมากตอนปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน และตอนนี้ เขาก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะบิน แค่ขยับตัวยังไม่ไหวเลย
ครู่ใหญ่ ๆ เขาก็เริ่มได้ยินเสียงหวีดหวิว และรู้สึกถึงลมที่ปะทะใบหน้าและร่างกาย เขาไม่แน่ใจว่าลอยอยู่นานแค่ไหน แต่สัมผัสทั้งห้าเริ่มกลับมาเป็นการบ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ปีศาจในร่างของเขากำลังเตือนให้เขาตื่นและทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นเขาอาจจะโหม่งกระแทกพื้นจนเจ็บหนักหรือไม่ก็ได้ตายจริง ๆ
พอวินเซนต์ลืมตา เขาก็พบว่ารอบด้านมืดมิด มันมืดมากจนราวกับไม่เคยมีกลางวันมาก่อน ดวงตาอสูรของเขาแทบจะมองอะไรไม่เห็น แต่สักพัก พอดวงตาชินกับความมืด เขาก็มองเห็น และด้วยดวงตาอสูรที่มองเห็นได้ดีแม้ในความมืด เขาก็สังเกตเห็นภูมิประเทศรอบด้านที่ดูแปลกตา ทั้งภูเขา แม่น้ำ ป่าหรือถนน เขาจำสถานที่ไม่ได้ เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน บรรยากาศมันแปลกไป แปลกมาก เขาไม่รู้สึกถึงร่องรอยของโอเมก้าเวฟ่อน หรือแม้แต่กระแสไลฟสตรีม เขาสัมผัสได้เพียงพลังกดดันบางอย่างที่แรงกล้า มันเป็นพลังด้านมืดของปีศาจ
หลังจากการปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน วินเซนต์คิดว่าเคออสจะหายไปเช่นเดียวกับโอเมก้า แต่เขายังสัมผัสถึงพลังของเคออสอยู่ในร่าง แม้ไม่แน่ใจว่าเคออสจะยังไหวไหม แต่เขาก็เรียกเคออสออกมา กลายร่างเป็นปีศาจสีแดงดำ สะบัดปีกต้านลมแล้วก็บินร่อนต่ำ ๆ มองสำรวจไปทั่วบริเวณ
“ที่นี่มันที่ไหนกัน?” เขารำพันอย่างฉงนใจ เขาไม่คุ้นกับสถานที่เลยจริง ๆ สายตาอสูรมองเห็นได้ดียิ่งกว่าในความมืด และเขาก็เห็นแสงสลัวอยู่ลิบ ๆ อาจจะเป็นเมือง
โดยไม่รอช้า เขาบินตรงไปยังแสงนั้น
..............................................
มันเป็นเมืองที่ประหลาดมาก ตึกทั้งหลายสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่ดูล้ำสมัยกว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน แต่กลับเงียบสงัดและไร้ผู้คนราวกับเมืองเอจขณะที่โดนดีฟกราวด์กวาดต้อนผู้คนไปสังหารหมู่ สิ่งที่ต่างกันอย่างเห็นได้ชัดคือที่นี่มีกลิ่นไอของปีศาจเต็มไปหมด อาจจะมีปีศาจบุกเข้ามา ผู้คนเลยอพยพออกไปแล้ว วินเซนต์เห็นเศษซากการต่อสู้ รถยนต์ที่พัง แม้แต่รถถังหุ้มเกราะ ที่นี่คงเกิดการต่อสู้จริง ๆ
และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด ร่างดำมืดปรากฏขึ้นที่ถนนเบื้องหน้าตรงจุดที่แสงไฟสลัวจากเสาไฟสว่างไปไม่ถึง เขาหยิบเซอร์เบอรัสออกมาจากซองข้างต้นขาขวา แล้วก็ยกเล็งไปยังร่างดำมืดที่ผุดขึ้นมา เขารอสักพักจนแน่ใจว่าร่างดำมืดนั้นคือปีศาจจริง เขาจึงเปิดฉากโจมตีโดยไม่รอให้ถูกโจมตีก่อน
มันเป็นปีศาจระดับต่ำ แค่ถูกยิงทีเดียวก็สลายไปแล้ว แต่วินเซนต์ไม่อยากประมาท เขายังไม่ฟื้นตัวเต็มร้อยจากการปะทะกับโอเมก้าเวฟ่อน คงต้องหาที่พักปลอดภัยก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ระหว่างที่วินเซนต์กำลังสำรวจรอบเมืองและหาที่พัก เขาก็สัมผัสถึงอันตรายรุนแรง แล้วไอรอนไจแอนท์ก็ปรากฏขึ้นมาจากถนนเบื้องหน้า
“ในเมืองเนี่ยนะ?” วินเซนต์เลิกคิ้วสูง มอนสเตอร์ร้ายกาจขนาดนี้ปรากฏตัวในเมืองได้ยังไง เขาเคยปะทะกับยักษ์เหล็กตัวนี้ที่หลุมทางเหนือก่อนการต่อสู้กับเศษซากของเซฟิรอธ และหากมันปรากฏตัวในเมืองแบบนี้ ที่นี่ต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นแน่ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้คนหายกันไปหมด
มันเห็นเขาแล้ว
ไอรอนไจแอนท์ไม่ใช่ปีศาจที่คน ๆ เดียวจะล้มมันได้อย่างง่าย ๆ แต่ก็นั่นล่ะ วินเซนต์ไม่ใช่คน อย่างน้อยก็ครึ่งนึง เขาอยากจะจบการต่อสู้โดยเร็วเพื่อความปลอดภัยของตนเอง และเขาก็ไม่ได้มีพลังเหลืออยู่มากมายนัก ร่างมนุษย์ไม่น่าจะไหว เขาจึงเรียกเคออสออกมาพร้อมกับเดธเพนัลตี้อยู่ในมือ พุ่งเข้าโจมตีศัตรูเบื้องหน้าทันที
วินเซนต์ไม่แน่ใจว่าเขาอ่อนแรงจากการต่อสู้กับโอเมก้าเวฟ่อน หรือมันแข็งแกร่งกว่าไอรอนไจแอนท์ที่เขาเคยปะทะ แต่มันตึงมือเขามาก การกระหน่ำยิงปืนและพลังเวทย์พร้อมกับบินหลบดาบยักษ์และหมัดเหล็กที่จะบดขยี้ร่างของเขาในเวลาเดียวกัน มันกินพลังงานมากเหลือเกิน
แต่วินเซนต์ก็เอาชนะมันได้ ไอรอนไจแอนท์สลายไปเป็นไอดำ เขาคืนร่างมนุษย์ ทรุดคุกเข่าหอบหายใจ เขาหมดแรงแล้วจริง ๆ ต้องรีบหาที่ปลอดภัยและพักเพื่อฟื้นหลัง
วินเซนต์หยัดตัวขึ้น ก้าวไปได้สองสามก้าว รอบด้านก็มีไอดำจากปีศาจผุดขึ้นมาอีก ไอรอนไจแอนท์สองตัวปรากฏขึ้นจากสองฝั่งของถนน
“ให้ตาย” วินเซนต์สบถ ทางเลือกตอนนี้คือหนี เขาหมดแรงที่จะสู้แล้ว แถมขาทั้งสองยังแทบไม่เหลือแรงจะวิ่งอีกด้วยซ้ำ
วินเซนต์กลิ้งหลบดาบยักษ์ พยายามมองหาช่องทางหนี แต่เหมือนไอรอนไจแอนท์ทั้งสองตัวจะดักทางและต้อนเขาเข้ามุมอับเสียแล้ว เขาคิดจะเรียกเคออสหรือกาเลี่ยนบีทออกมาอีก แต่ก็รู้ดีว่าเขาและอสูรในร่างไม่ไหวแล้ว เขาทรุดคุกเข่าไปกองกับพื้น
ทันใดนั้น ร่างสูงในโค้ทสีดำก็พุ่งเข้ามาเบื้องหน้า ด้านหลังของเขามีปีกสีดำ แวบแรก วินเซนต์คิดว่าเป็นเซฟิรอธ แต่เมื่อร่างสูงสะบัดมือ เงาสีแดงของอาวุธหลากหลายชนิดก็วนรอบร่างของเขา แสงสีแดงนั้นกระทบใบหน้าด้านข้างของร่างนั้นและเห็นไปถึงเส้นผมสีแดงอมม่วงใต้หมวกขอบโค้ง ทำให้วินเซนต์ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เซฟิรอธ แต่เป็นชายที่เขาไม่รู้จัก และเมื่อชายปริศนาผายมือออก อาวุธพวกนั้นก็พุ่งเข้าใส่ไอรอนไจแอนท์ทั้งสองตัวจนสลายไป
แล้วชายคนนั้นก็หันมา รอยยิ้มบนริมฝีปากนั้นมันทำให้วินเซนต์ไม่แน่ใจว่าชายผู้นี้ประสงค์ดีหรือร้าย
“นายเป็นตัวอะไรกันแน่ มนุษย์หรือปีศาจเนี่ย?” ชายร่างสูงกล่าว
วินเซนต์กะพริบตา ก่อนจะหรี่ตาด้วยความระแวง “นายเห็นมาตลอดหรือ?”
“ทำนองนั้น นายน่าสนใจดี” ร่างสูงโน้มมาใกล้ และยื่นมือให้ “ลุกไหวไหม?”
“นายเป็นใคร?” วินเซนต์จ้องมือที่ยื่นมาให้ แล้วก็ตวัดสายตามองไปยังใบหน้าชายผู้นั้น ชายหนุ่มวัยกลางคนมีผมสีแดงอมม่วง ดวงตาสีอำพันเปล่งประกายประหลาด ท่าทีสบาย ๆ ดูเป็นมิตร แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ และที่แน่ ๆ ชายคนนี้ไม่ธรรมดา เขามีพลังบางอย่างที่วินเซนต์สัมผัสได้ และมันไม่ใช่พลังของมนุษย์
เมื่อเห็นวินเซนต์นิ่งไป ชายร่างสูงก็เกาหัวเขิน ๆ “อา ฉันคงเสียมารยาทมากเลยสินะที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อน ปกติฉันไม่ชอบมากพิธีหรอก แต่สำหรับคนสวยแบบนาย ...” เขาถอดหมวก พร้อมกับโค้งคำนับให้วินเซนต์ “อาร์ดีน อิซูเนีย ยินดีรับใช้อย่างเต็มใจยิ่ง ...”
......................................
TBC
Fanfiction
Fandom : Final Fantasy XV, Final Fantasy VII, Crossover, Yaoi, M/M
Pairing : Ardyn Izunia / Vincent Valentine
Comments
Post a Comment